ใจร้าว.... แต่กรูร้าวใจ

อัพ ขณะนั่งดูพี่เคนอยู่ อุตส่าห์ตาลีตาเหลือกรีบกลับบ้านมาดู ดูไม่ทันตอนแรกๆ เลยอาศัยถามแม่เอา

แล้วก็คิดว่าจะไม่ดูแล้วล่ะ เพราะกรูร้าวใจ.....

แม่เล่าว่าเปิดเรื่องมา ทีแรกก็แหม น่าดูจริงๆ นางเอกวิ่งมาทักพระเอก  แต่พระเอกโกรธแสนโกรธนางเอก เพราะนางเอกเคยทิ้งไป แปดปีเพิ่งโผล่มาน้ำตาเล็ดน้ำตาเรี่ยกันตั้งแต่ตอนแรก   อ้อ......อื้ม เอ๊.... คุ้นๆนะ

นางเอกไม่ยอมบอกว่าเพราะอะไรถึงทิ้งไป เพื่อนสนิทนางเอกเป็นหมอ อื้ม...  อือ.... เหอะๆ


ดูถึงตอนนี้ หญิงอัยด์ก็บอกคุณนายแม่ว่า

" แล้วอิหมอนี่ก้ต้องเป็นหมอเกี่ยวกับโรคมะเร็ง แล้วก็หลงรักนางเอก แล้วต้องมีเงื่อนไขอะไรกันอยู่สักอย่าง
ส่วนอินางเอกก็กลับมาจากอเมริกาชิมิแม่ ขอทายว่ามันเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว แล้วก็ไปไม่บอกพระเอก แล้วอิพระเอกก้เข้าใจผิด แล้วเดี๋ยวอิพระเอกก็ต้องไปหมั้นนางรองประชด แล้วอินางรองก็คงจะมาได้กับหมอ  แล้วก็แม่เลิกดูเหอะ เพราะอิมิ้งค์ขอฟันธงและคอนเฟิร์ม ว่า อินางเอกจะตายห่าตอนจบชัวร์!"

"........ แกอ่านเรื่องย่อมาแล้วใช่ไม๊ล่ะ ถึงเล่าได้เป็นฉากๆ"


อิอัยด์ไม่ตอบ ได้แต่หัวเราะหึๆเดินจากมา

อิชั้นเดาผิดไม๊ไม่รู้ แต่อย่างน้อยๆ เท่าที่เปิดเรื่องมานี่ กรูก็เห็นเงาพล๊อตรองของหนังเกาหลีเรื่อง คิมซัมซุง ซ้อนทับแล้ว

และคุณนายก็โทรไปหาน้า คนที่อ่านเรื่องย่อมาแล้วให้เล่าให้ฟัง

แล้วคุณนายก็มาเล่าต่อให้เดี๊ยนฟัง

แล้วเดี๊ยน ก็ใจร้าวยิ่งกว่าพระเอกในเรื่อง


ร้าว เพราะมันเหมือน เขย่าเอาหนังเกาหลีดังๆ สามสี่เรื่องมาเชครวมกัน ด้วยแก้วบาร์เทนเดอร์

ไม่ได้เอาพล๊อตตัวหลักนะ แต่หยิบเอาพล๊อตรองดีๆมายำรวม

เขย่าๆๆๆๆ   เชคๆๆ   เติมนั่นนิดโน่นหน่อย

แล้วก็เทลงแก้ว  พร้อมเสิร์ฟ


ใจร้าวค่ะ! 

คุณๆนักเขียนรุ่นใหม่ ที่สักแต่ว่ามีปากกา กับกรรไกร  และมีปัญญาหาซี่รี่ย์เกาหลีดูเยอะๆทั้งหลายคะ!

อิชั้นจะบอกให้นะคะ ว่าการเค้นสมองสร้างเรื่องอะไรขึ้นมาสักเรื่องด้วยหัวกบาลตัวเองนั้น คือสิ่งมีค่า และน่าภาคภูมิใจชิบหายของชีวิตคนเขียนหนังสือค่ะ  ถึงไม่ได้อะไรเป็นรูปธรรม  แต่สิ่งที่คุณได้คือความรุ้สึกดีเหมือนได้ปักธงบนยอดเขาหลังจากทนปีนมานานแสนนานค่ะ

แต่ทุกวันนี้ ที่กรูเห็นเกลื่อนแผงหนังสือจนดูรกหูรกตา มันคืองานตัดปะ ไม่ก็เลโก้ชัดๆ ไม่ใช่ลอก ไม่ใช่ก๊อปปี้ แต่มันคือการ เอาการเดินเรื่องที่คนอื่นเขาคิดเอาไว้ดีๆ  เอากรรไกรไปตัดเรื่องละฉับ สองฉับ แล้วเลือกหยิบมาประกอบใหม่เหมือนต่อบล๊อกเลโก้

พวกคุณไม่รู้จักคำว่าคิดต่อยอด แก้ทางการดำเนินเรื่องของตัวเองแล้วด้วยซ้ำ เอาง่ายๆ บอกได้เลยว่ามันไม่เข้าใจคำนี้กันเลยชัวร์ ไม่มีความเป็นออริจินัล กันสักคน เทียบชั้นกับนวนิยายของนักเขียนรุ่นเก่าๆแทบไม่ได้เลย

คำว่าพล๊อต คือหน่วยหลักหัวใจของเรื่อง ที่แยกเป็นหน่วยใหญ่ออกมาจริงๆ ก็คงมีไม่กี่แบบ แล้วแต่ว่ามันจะถูกแตกออกไปในแบบไหน ซึ่งนั่น ก็อยู่ที่กึ๋น และสมองของคนเขียนแต่ละคน  เพราะงั้น หนังที่มีแนวเดียวกัน พล๊อตกลุ่มเดียวกัน จึงแตกต่างกัน

 ยกตัวอย่างง่ายๆ  สไปเดอร์แมน  แบทแมน ซูเปอร์แมน  ทุกแมนมีหัวใจหลักคือเป็น ฮีโร่ แปลงร่าง มีชุด ปิดบังตัวเอง และกู้โลก  แต่คนเขียนเขาแตกองค์ประกอบของเรื่องออกไปแตกต่างกัน หนังมันก็เลยมีจุดเด่น กลายเป็นที่จดจำ  กลายเป็นสิ่งที่เรียกว่า original


นักเขียนนิยายรุ่นเก่ามากมาย เขาก็มีพล๊อตตั้งต้นคล้ายๆกัน แต่ทุกท่าน ใช้สมองแตกเรื่องและองค์ประกอบต่างๆ ด้วยข้อมูล และด้วยการเดินเรื่องในแบบของท่านเอง ดังนั้น แม้เนื้อเรื่องอาจจะดูน้ำเน่า แต่มันก็ยังคงความเป็น original เอาไว้ได้อย่างดี

แต่ไอ้หยิบไคลแม็กซ์โน่นจากเรื่องนี้ ปมเด่นนั่นจากเรื่องโน้น ไอ้ที่มันดีๆ ดังๆ มาประกอบกันเป็นเรื่องนึง เขียนชื่อกรูแปะไป เท่านี้กรูก็ได้นวนิยายอ่านสนุกเรื่องนึงแล้ว มันจะไม่ดีได้ยังไง ในเมื่อการเดินเรื่องทั้งหมด มันเลือกแต่ของดีๆจากคนอื่นมาประกอบรวมกันน่ะค่ะ แบบนี้ บอกตามตรง......

อิชั้นใจร้าวจริงๆว่ะ   ดูถูกมันใต้กะโหลกตัวเองกันเข้าไป!

เทียบกับนวนิยายของนักเขียนรุ่นเก่ามันยังมากไป เอาแค่การ์ตูนเด็กช่อง 9 ตอนเช้าที่ใครๆชอบบอกว่ามันไร้สาระ ยังมีความเป้นออริจินัลในเนื้อเรื่องมากกว่านิยายไทยสมัยนี้เสียด้วยซ้ำ

แล้วก็ชอบกันนัก ฮิตเอามาสร้างเป็นละครกันเหลือเกิน ช่องสามนี่แหละ กรูเห็นหลายเรื่องแล้ว

กี่เรื่องแล้วที่กรูดูแล้วเซ็งเป็ด ถ้าไม่บทพูดเห่ยแดกไม่เหมือนมนุษย์มนาพูดกัน ก็ไอ้นิยายเลโก้พรรค์นี้

ไอ้ใจร้าวนี่น่ะ  ทั้งบทพูดก็ี่เหมือนจับเอาบทละครยัดปาก แถมยังตัวเนื้อเรื่องที่เป็นนิยายเลโก้

เลือกเอาน้องแอ๊พ กับพี่เคนมาเล่น เพราะสองคนนี้ ร้องไห้เก่งเทพ เหมาะสมที่สุดกับ นิยายเลโก้เกาหลีพรรค์นี้

ดูแล้วเสียดาย เพราะก่อนหน้านี่เพิ่งดูี่น้องแอ๊พเล่นโบตั๋นกลีบสุดท้าย  ละครที่บอกได้เลยว่าสมบูรณ์ที่สุด ทั้งคนแสดงชั้นโปร  นวนิยายที่มีความเป็นออริจินัลร้อยเปอร์เซ็นต์ และ บทโทรทัศน์ที่ดีเสียจนอิชั้นอยากเจอตัวเหลือเกิน คุณเอกลิขิต คนนี้ คนที่สามารถทำให้ คำพูดแบบบทละคร กลายเป็นคำพูดของมนุษย์ปรกติ แต่ยังคงความหมายกินใจไว้ได้ทั้งหมดครบถ้วน

แม้เนื้อเรื่องจะน้ำเน่า ทีแรกจะไม่ดูกับคุณนายแม่แล้วด้วยซ้ำ พอเห็นบทพ่อลำเอียงไม่รักลูก แต่เพราะการเขียนบทโทรทัศน์ที่เดินเรื่อง ใส่จังหวะให้บทประพันธ์ใหม่แบบขั้นเทพ จนกรูทนไม่ได้ ติดหนึบ นับวันนับคืนรอให้ถึงวันจันทร์เร็วๆ

พอมาเจอไอ้ใจร้าวนี่เข้า โคตรเซ็ง!

อุตส่าห์รอดู เคน แอ๊ฟ

ดันกลายเป็นเอานิยายเลโก้มาทำ โคตรผิดหวัง

ถ้าวงการผู้สร้างละครไทย ยังไม่พิถีพิถันกับการหาบทประพันธ์ที่เป็นออริจินัลมาสร้างแบบนี้ ชาติหน้าตอนบ่ายๆก็อย่าหวังจะไปได้ไกลกว่าประเทศเพื่อนบ้านเลย ถ้ายังมัวแต่ตามตูดเกาหลี ไม่หาความเป็นออริจินัลให้ตัวเองแบบนี้

เผลอๆขี้คร้าน อีกสักสาม สี่ ปี เวียดนาม อาจจะไปไกลกว่าเราเสียด้วยซ้ำล่ะมั๊ง!





PS2. ไปเจอมาอีกอัน คลิปยี้ของเหล่าพวกแอนตี้วาย  นี่เป็นหนังที่สร้างขึ้นจากการ์ตูนญี่ปุ่นแนวอบอุ่น ติดเรต Y หรือที่ส่วนใหญ่ เรียกจิกว่า การ์ตูนเกย์นี่แหละ 

          พล๊อตง่ายๆก็คือ เมื่อผู้ชายที่ใช้ชีวิตแสนศิวิไลซ์กับของหรูๆ และ สาวสวย มาตลอด อยู่ๆต้องมารับช่วงร้านเบเกอรี่ แถมพอรับสมัครคนทำขนมก็ดันมีแต่ผู้ชายมาสมัคร ผู้ชายสี่คนทำร้านขนมเลยเป็นเรื่องสนุกๆขึ้นมา   พล๊อตทำนองนี้พบเห็นได้มากมายทั่วไปในการ์ตูนญี่ปุ่น แต่แปลกที่การเดินเรื่องกลับแตกต่าง และมีประเด็นเฉพาะที่ต่างกันออกไปเสมอ เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
           "Antique"  การ์ตูนค่ะ ขอย้ำ การ์ตูนที่ชอบคิดว่ามีแต่เด็กเพ้อเจ้ออ่านนี่แหละ จะบอกให้ว่า การ์ตูนญี่ปุ่น หรือแม้แต่การ์ตูนวาย หลายต่อหลายเรื่องของเขาที่มีเนื้อเรื่องยอดเยี่ยม และมีความเป็นออริจินัล สูงลิบ นิยายบนแผงหนังสือไทย หรือแม้แต่ที่ถูกเลือกเอามาสร้างเป็นละครทีวีไทยด้วยซ้ำ ก็เทียบเชิงเรื่องกันกับการ์ตูนเขาไม่ได้แม้แต่ขี้เล็บ 
               แอนธีคเองก็เป็นการ์ตูนที่ถูก สร้างเป็นละครญี่ปุ่นฮิตมาแล้วครั้งนึง และครั้งนี้เกาหลีซื้อการ์ตูนเรื่องนี้ไปทำหนัง ซึ่งเชื่อได้เลยว่า แม้เนื้อเรื่องจะเป็นเนื้อเรื่องเดียวกันเด๊ะๆ แต่สไตล์และอารมณ์ในการเดินเรื่องจะต้องแตกต่างไปจากญี่ปุ่นแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์  เพราะอะไรน่ะเรอะ?  เพราะเขามีความเป็นออริจินัลในสายเลือดน่ะสิคะ  เพราะงั้น ต่อให้เนื้อเรื่องจะเป็นเนื้อเรื่องเดิม แต่ความเป็นออริจินัลในสายเลือดเขา จะทำให้เขาสร้างงานใหม่จากบทเรื่องเดิมขึ้นมาได้ และเป็นสไตล์ตัวเองอีกต่างหาก   สิ่งเหล่านี้ จะไม่มีวันเกิดขึ้นได้กับคนไทย เราจะทำเป็นแค่เดินตามตูด ไม่ก้ก๊อบงานเขาไปวันๆตอ่ไปอีกโกฏปี ถ้าวันนี้ เรายังไม่รุ้จักฝึกปีนเขาด้วยตัวเอง ไม่ใช่ไปยื๊มบันไดกับแผนที่ชาวบ้านเขามาค่ะ