เอ็นทรี่นี้เป็นการสำนึกผิดครั้งพิเศษในรอบชีวิตที่ได้เจอกับตัวเอง
เพิ่งจะคิดได้....ว่านี่แหละ กุเห็นแก่ตัวมากแค่ไหน ตั้งแต่เกิดมา
กุอาจจะทำตัวแย่ๆมาทุกวัน บางวันที่ทำไปก็ไม่เคยคิดซะด้วยซ้ำว่ามันดีหรือแย่แค่ไหน
จนวันนี้ เราคิดจะทำบางอย่าง ที่ไม่อยากให้เห็นว่าเรามันเอาแต่ได้ ขอให้ตัวเองมีพอ
เพิ่งจะรู้ได้ว่า ทุกอย่างที่เราได้ ท่านไม่ต้องการเอาคืน แต่อยากจะให้รู้ในคุณค่าของมัน
ท่านมักจะบ่นเสมอว่าทำไมไม่รักษาของ ซื้อมาแพงๆ แล้วก็พังทุกครั้ง
กุได้ยินได้ฟังแบบนั้นนานครั้งก็เบื่อ เอาว่ะ......คราวนี้กุขออะไรเกินตัว
วันข้างหน้า กุตั้งใจว่าจะคืนเค้า ให้เอาส่วนที่เราเอาไปใช้ประโยชน์อย่างอื่น
กุยอมอดๆบ้างๆ กินดีๆบ้าง ไม่ไปนู่นมานี่บ่อยเกินตัว เพื่อจะได้เอาของๆเขามาคืน

จนวันนี้ กุบอกแม่ " แม่...เดือนหน้าที่จะเอามาให้ แม่หักไปเลยนะ เดี๋ยวจะค่อยทะยอยคืน "
แม่กลับบอกว่า "ลูก...หักอะไร ค่าอะไร"
กุบอกว่า "ก็เงินที่ยืมแม่ซื้อการ์ดจอกับพีเอสพีไปไง"
แม่กุบอกว่า "แม่ไม่หักหรอกลูก เงินลูกก็เหมือนเงินแม่ แม่ให้....
ถือว่าแม่ให้เป็นรางวัลที่ลูกทำดี ตั้งใจเรียนไงลูก"
ถึงตรงนี้กุน้ำตาจะร่วง ไม่คิดว่าแม่จะพูดและคิดกับกุได้ดีถึงขนาดนี้
ที่สำคัญ กุไม่เคยทำอะไรดีแม้แต่นิดเดียว.....
แล้วแม่ก็บอกอีกว่า เดี๋ยวพอเรียนสูงๆ ลูกก็ได้งานทำดีๆ แม่ก็ต้องพึ่งลูกใช่ไหม
กุก็หัวเราะไป มีติดตลกกันบ้าง
แต่กุซึ้งมากจริงๆ เงินจำนวนมาก ที่กุตั้งใจจะคืน แต่ที่สุดแล้ว
แม่ให้อะไรกุกลับมามากกว่าเงินที่ยืมมา

ตอนนี้กุคิดว่าตัวเองเป็นเด็กเกินอายุ ความจริงโตมากพอที่จะทำอะไรได้มากกว่านั่งเรียน
เล่นคอมฯตามประสาเด็กแบบนี้
เอาเงินที่พ่อแม่ให้ มาซื้อของที่ไม่จำเป็นมาได้มากถึงขนาดนี้
ความจริงมันจะซื้อก็ซื้อได้ ไม่มีใครห้าม
แต่เงินที่เอามาซื้อของพวกนั้นน่ะ มันเงินของเราที่หามาได้ด้วยแรงกายตัวเองจริงๆหรอ
หากอนาคตเกิดบางเรื่องที่ทำให้เราต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก เราจะไปหาจากไหน
ถ้าเราไม่คิดจะเก็บมัน

พ่อเคยบอกว่า "ไม่ว่าของอะไรนะ ถ้าเราจะซื้อ เราต้องมีเงินมากกว่าของสิ่งนั้น 3 เท่า...
ไม่สิ 10 เท่า เพราะถ้าวันนั้นพ่อแม่ไม่มีแรงหาเงินให้ ลูกจะเอาไปหาเงินจากไหนได้มากเท่าของที่ลูกซื้อไป"
ทุกคำพูดที่พ่อแม่บ่น มันคือความจริงที่เราอาจจะเจอในสักวันข้างหน้า
หากยังมัวไม่รู้คุณค่าของหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่อยู่รอบตัว
ถ้าวันใดเราพลาด วันนั้นเราคงนึกเสียดาย และคงสายไปที่เพิ่งมาคิดได้ในตอนนี้