il Mare ลิขิตรักข้ามเวลา - อยากฟังเรื่องความรักขลังๆบ้างไหม ??

il Mare ลิขิตรักข้ามเวลา
อยากฟังเรื่องความรักขลังๆบ้างไหม ??

ขึ้นต้นมาคงงงๆล่ะสิว่าพูดถึงอะไร วันนี้จู่ๆก็อยากจะคุยถึงหนังหรือไอ้ที่เรียกให้ดูหรูหราไฮโซว่าภาพยนต์นั่นล่ะ เรื่อง " il Mare " แปลเป็นไทย เรื่อง อิลมาเร่ ลิขิตรักข้ามเวลา

หนังเรื่องนี้เป็นหนังจากเกาหลี เข้าฉายประมาณเมื่อหลายปีก่อนน่าจะมากกว่า 5 ปี  ซึ่งช่วงนั้นหนังเกาหลียังไม่บูมเท่าตอนนี้ รู้สึกเสียดายเหมือนกันเพราะเป็นหนังที่ดีมากในความรู้สึก ทั้งการดำเนินเรื่องและตัวแสดง เรียกได้ว่า ไม่มีเรื่องไหนที่เข้ามาแทนที่เรื่องนี้ได้เลยสำหรับตัวชั้น

อิลมาเร่ เป็นเรื่องราวความรักข้ามกาลเวลาของหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่เกี่ยวพันกับบ้านเช่าที่ชายทะเล ชื่อ il mare

ซงหย่วน คือ ชายหนุ่มที่มีความขัดแย้งในตัวเอง ระหว่างทิฐิกับความรักที่เขามีต่อพ่อของเขา ซงหย่วนเป็นนักศึกษาด้านสถาปนิกที่กำลังจะจบแต่เขาก็ตัดสินใจดรอปเพราะเขารู้สึกต่อต้านพ่อตัวเองซึ่งเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่ด้วยเหตุผลที่ว่า พ่อเอาแต่ทำงานเขาจึงออกไปทำงานเป็นพนักงานก่อสร้างแถวๆชายทะเลใกล้ๆบ้านเช่าที่เขามารู้ทีหลังว่า เป็นบ้านที่พ่อของเขาออกแบบสร้าง และได้ตั้งชื่อบ้านหลังนั้นว่า il mare

คิมอุนจู คือ หญิงสาวที่กำลังเฝ้ารอการติดต่อจากชายคนรักที่อยู่ต่างประเทศ เธอตัดสินใจย้ายจากบ้านเช่าชายทะเล เข้าสู่ตัวเมืองเพื่อสะดวกแก่การทำงานนักพากย์ของเธอ โดยก่อนไป เธอได้ทิ้งจดหมายไว้ในตู้จดหมายเพื่อขอร้องคนที่มาเช่าบ้านคนต่อไปให้ช่วยส่งจดหมายของคนรักของเธอที่จะส่งมาให้กับเธอตามที่อยู่ที่บอกไว้ บ้านหลังที่เธอเช่าอยู่ชื่อ ilmare

เรื่องราวไม่น่าจะซับซ้อน แต่สิ่งที่น่าประหลาดก็คือ ทั้งสองคน อยู่บ้านหลังเดียวกัน คือบ้าน il mare แต่ คนละช่วงเวลา ซงหย่วนอยู่ในช่วงเวลาของปี 1997 ในขณะที่ คิมอุนจู อยู่ในช่วงเวลา 1999 นั่นหมายถึง ซงหย่วนมาอยู่ก่อนเธอ แต่ เขากลับได้รับจดหมายของเธอ

ซงหย่วน ในปี 1997 ได้รับจดหมายของ คิมอุนจู ซึ่งเขียนในปี 1999

เรืองราวเริ่มขึ้นเมื่ออุนจูกลับไปยังบ้าน il mare และเปิดตู้จดหมายดูและได้พบจดหมายของซงหย่วน เธอเข้าใจว่าเขาล้อเล่นและละลาบละล้วงจดหมายของเธอ ขณะเดียวกัน ซงหย่วนเองก็คิดว่าอุนจูล้อเล่นเช่นกัน ดังนั้นทั้งสองคนจึงได้พยายามพิสูจน์ว่าอีกฝ่ายโกหก แต่สุดท้ายพวกเขาก็พบว่า ทุกอย่างคือความจริง เขาสองคนติดต่อกันข้ามมิติเวลาได้จริงๆ โดยผ่านตู้จดหมายหน้าบ้านของพวกเขานั่นเอง

สำหรับอุนจู ซงหย่วน คือ คนในอดีต และสำหรับซงหย่วน อุนจูคือคนในอนาคต ในเวลาปัจจุบันของแต่ละคน ทั้งสองจึงเป็นคนแปลกหน้า โดยเฉพาะซงหย่วน เขาได้ช่วยอุนจูตามหาที่อัดเสียงของเธอที่ทำหายไปและส่งคืนให้เธอทางตู้จดหมาย และอุนจูก็ส่งของตอบแทนไปให้เขาเช่นกัน มิตรภาพที่มิติของกาลเวลาไม่อาจกั้นได้เริ่มสอดประสานแนบแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุด พวกเขาก็ได้นัดพบกัน ในวันหยุดของอุนจูที่จะมาถึง ในอีกไม่กี่วัน แต่สำหรับซงหย่วนเขามีเวลาเตรียมตัวอีกนับปี แต่แล้ว เมื่อวันนั้นมาถึง อุนจูก็กลับไม่พบซงหย่วนในที่ที่นัดกันไว้ ซึ่งทั้งเธอและเขาต่างก็ไม่เข้าใจว่าทำไม

ไม่นานอุนจูก็ได้รู้ว่าคนรักของเธอมีผู้หญิงอื่น เธอเสียใจมาก จึงขอร้องซงหย่วนให้ช่วยไปยับยั้งคนรักของเธอในวันที่เขาตัดสินใจที่จะไปเมืองนอก โดยบอกสถานที่ที่เธอและเขาไปในวันนั้นให้ซงหย่วน ชายหนุ่มเสียใจมากเพราะเขารู้ตัวแล้วว่ารักอุนจู แต่เขาก็รับปากว่าจะไปเพื่อห้ามคนรักของเธอ เพื่อให้เธอสมหวัง

อุนจูไปที่มหาวิทยาลัยที่ซงหย่วนเรียน และได้พบกับเพื่อนของเขา และภาพวาดของบ้านบนเกาะประการังที่เธอเคยเล่าให้เขาฟังว่าอยากมีบ้านบนเกาะ และเธอก็ได้รู้ว่า ซงหย่วนเป็นคนออกแบบบ้านหลังนี้และต้องการจะอุทิศให้กับเธอ หญิงที่เขารัก

อุนจูผลุนผลันออกจากมหาวิทยาลัยไปยังบ้าน il mare ทั้งน้ำตา ภาพต่างๆประเดประดังเข้ามาในหัวราวกับมันกำลังเล่นย้อนกลับไปในวันที่เธอเจอกับคนรักเป็นครั้งสุดท้าย ชายหนุ่มที่กำลังจะเดินข้ามถนนมายังฝั่งที่เธอและคนรักนั่งคุยกันในร้านอาหารก็คือ ซงหย่วน เขารีบร้อนจนถูกรถชนเสียชีวิตต่อหน้าเธอ ซึ่ง ณ เวลานั้น เธอไม่รู้จักเขา

อุนจูเขียนจดหมายแล้วใส่ตู้จดหมายอีกครั้ง พร้อมกับเฝ้าภาวนาให้ซงหย่วนได้จดหมายของเธอก่อนที่จะออกไปห้ามคนรักของเธอตามที่เธอขอร้อง เธอเฝ้าภาวนาให้ซงหย่วนไม่ไป และอยู่กับเธอแม้ว่าภาพความทรงจำต่างๆจะไหลทะลักเข้ามาเรื่อยๆจนเธอได้แต่ร้องไห้อย่างเจ็บปวดก็ตาม

และปาฏิหารย์ของความรักก็เกิดขึ้น ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลหรือที่มาที่ไป ทุกอย่างกลับสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง และครั้งนี้ เขาและเธอจะเดินไปด้วยกัน ในเวลาของปัจจุบัน โดยไม่มีอะไรมากั้นขวางได้อีก

เป็นไงล่ะ ยาวมั้ย อิลมาเร่ เป็นหนังที่ทำให้รู้สึกประทับใจมากๆ กับความรักที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน ไม่ต้องมีอะไรมาปรุงแต่งตัวหนัง ก็สามารถรับรู้ถึงความรัก ความเหงา ความอบอุ่น หรือกระทั่งความสับสนในจิตใจของตัวละครได้อย่างลึกซึ้ง ไม่ต้องมีโฆษณาให้ไปดู ไม่ต้องมีคนมาร้องไห้ให้เห็นแล้วบอกมันซึ้งมันเศร้า แค่เพียงเห็นภาพ มันก็ดึงให้อยากเห็น อยากร่วมรับรู้ไปกับพวกเขา ความรู้สึกต่างๆของตัวละคร มันซึมซาบเข้ามาอย่างไม่รู้ตัวเลยล่ะ ^__^ ที่สำคัญอีกอย่างคือ ภาพสวยมาก โดยเฉพาะการซ้อนภาพของตัวคิมอุนจู กับ ซงหย่วนที่อยู่ในที่เดียวกัน แต่คนละเวลา การรอคอยจดหมายของกัน ทำได้ดีมากๆ

มาดูภาพที่ cap มากันดีกว่า ไม่บรรยายละนะ